five vowels – pięć samogłosek

Na wstępie materiału o samogłoskach zostajemy poinformowani o tym, że  these are the five vowels: a e i o u, czyli samogłosek w angielskim jest pięć: a, e, i, o, u – ale czy aby na pewno?

spółgłoski i samogłoski – consonants and vowels

W języku polskim mamy osiem samogłosek: a, e, i, o, u + ą, ę, y, przy czym samogłoska to taki dźwięk, przy którego wydawaniu powietrze swobodnie i bez zatrzymań przepływa przez gardło (czytaj: kanał głosowy) w odróżnieniu od spółgłoski, gdzie dźwięk musi walczyć o wydostanie się na wolność (np. k, g, r itp.). Samogłoskę możemy ciągnąć w nieskończoność w przeciwieństwie do spółgłoski, i tak zestawiając samogłoskę „a” i spółgłoskę „ł” otrzymujemy „łaaaaaaaaaaaaaaaaaa…” uniwersalny okrzyk bojowy przedstawicieli gatunku ludzkiego do lat dwóch.

yyyyyyyy?

Problem z głoską y w języku angielskim polega na tym, że może występować zarówno jako samogłoska, jak i spółgłoska np. w body (ciało, czytaj: [badi] lub [bodi]) występuje jako samogłoska, ale już w yellow (żółty, czytaj: [jeloł]) mamy spółgłoskę y – wystarczy 10 razy pod rząd wypowiedzieć body, a potem 10 razy yellow by zauważyć różnicę w energii potrzebnej do wymówienia y.

a co na to Anglicy?

Mimo, że y najczęściej występuje jako samogłoska jej funkcję samogłoski może przejąć i (np. happy – happier), w języku angielskim nie istnieje jednak litera podobna do dzwięku spółgłoski y i z tego braku alternatyw angielski „igrek” jest zazwyczaj uznawany za spółgłoskę.

Podsumowanie

Tak więc angielska litera y może być zarówno consonant jak i vowel a to gdzie ją przydzielimy zależy albo od jej funkcji, albo od naszej dobrej woli, choć trzeba przyznać, że mimo faktu częstszego występowania jako samogłoska z braku innych możliwości y jest tradycyjnie uważana za spółgłoskę.

               

No related posts.