Tryb łączący – Subjunctive

“What is the subjunctive tense in English?”

Ogólnie mówiąc subjunctive mood, czyli tryb łączący, powstał w zamierzchłych czasach aby w wypowiedziach móc łączyć stan reczywisty z opiniami, marzeniami, życieniami, uczuciami itp., czyli stwierdzeniami nie mającymi pokrycia w rzeczywistości lub mocno wątpliwymi. Obecnie coraz rzadziej wykorzystany powoli zanika, np. w języku polskim jego funkcje zostały wchłonięte przez tryb przypuszczający i tryb rozkazujący, a w języku angielskim został on w większości zastąpiony przez wybrane czasy. Jedynie czasownik to be posiada jeszcze odrębną formę trybu łączącego.

Kilka przykładów trybu łączącego (pogrubione) w zdaniach warunkowych:

If I had a car, I would drive to Italy.
If he went home, it would help.
If Martha bought an umbrella, she would be happy.

W drugim okresie warunkowym tryb łączący jest równoznaczny z polskim “-by”, “-bym”, byś” itd. i przybiera postać drugiej formy czasownika, czyli tych strasznych, nieregularnych, czasowników lub mniej strasznych, regularnych, wkuwanych na poziomie trzecim i czwartym:

If I had a car, I would drive to Italy.
Gdybym miał(a) samochód, pojechałabym do Włoch.

If he went home, it would help us.
Pomogło by nam jego pójście do domu.

If Martha bought an umbrella, she would be happy.
Jeśli Marta kupiłaby parasol, byłaby szczęśliwa.

Jak widać w przykładach, tryb łączący występuje wyłącznie w warunku, który musiałby zostać spełniony aby cała reszta nastąpiła, a ta reszta jest “obsługiwana” przez would. W przyszłości jeszcze wiele razy spotkacie się z trybem łączącym, ale to już temat na odrębne wpisy.